Nuri Cappai

Nuri Cappai

Jarenlang heb ik achter de schermen gewerkt. Letterlijk en figuurlijk. Als geluidstechnicus kon ik zonder gezien te worden mijn aandacht ergens in kwijt. Hier heb ik veel plezier aan beleefd, maar na een aantal jaar kwam ik erachter dat ik iets anders wilde. Er miste iets. Ik ben opgegroeid in een familie met liefde, maar ook met uitdagingen waar ik me erg alleen in voelde. Door deze uitdagingen in mezelf te ontrafelen, kwam ik steeds dieper in verbinding met mezelf.

Ik werd ooit midden in de nacht in paniek wakker, tranen over mijn wangen. Dit was de nacht dat ik besloot dat ik alles anders zou doen. Voor dit keerpunt was ik compleet uit verbinding, met mezelf maar ook de wereld. Ik leefde achter een dik masker, jaren lang was alles een waas. Het enige wat ik wist is dat er een andere manier was, dat ik me niet altijd zo hoefde te voelen. Mijn hart open en gericht op liefde. Het begin van een transformatie.

Al vanaf dat ik klein ben is mijn systeem enorm gevoelig. Mijn avontuur is geweest om deze gevoeligheid thuis te brengen, te leren begrijpen en helemaal te belichamen. Door steeds een laagje af te pellen van de illusies waar ik in geloofde ontdekte ik dat juist die gevoeligheid een enorme kracht is. Dit is wat ik met jou kan delen.

Mijn leven werd ooit bepaald door stress & angst. Eerst was ik er onbewust van. Ik ging van feestje naar feestje, en leefde in een omgeving waar dat ook normaal was. Ik had werk waar dat ook makkelijk bij kon, ik liet aan niemand zien dat ik eigenlijk onzeker was over alles. Ik leefde in angst. Wat mensen zagen was de vrolijke Nuri. Altijd lief en zacht. De harde werker. Deed zijn uiterste best om perfect te zijn. Maar achter dat masker school een angstig, zelf-afwijzend kindje. Hongerig naar verbinding.

Vaak kon ik het ook niet plaatsen. Het was grotendeels onbewust. Ik had een gedachtensysteem gebouwd waardoor ik niet hoefde te voelen hoeveel onveiligheid er in mijn schaduw schuilde. Ik leefde alleen vanuit mijn hoofd. Naarmate ik ouder werd viel het kaartenhuis in elkaar. De onbewuste overtuigingen die ik had werden zo zwaar en bepalend in mijn leven dat ik niet meer kon. Ik werd depressief en had allerlei verslavingen ontwikkeld. Ik hield het niet meer vol.

Toen werd ik een nacht in paniek wakker. Tranen over mijn wangen. Het leek wel alsof ik een emmer ijskoud water in mijn gezicht werd gegooid, wakker geschud door het universum. In dat moment besefte ik dat het niet meer zo kon. Ik gaf me over. Zo begon ik eindelijk voor mezelf te zorgen. De zelfhaat die ik had liet ik maar even zijn voor wat het was. Dat was het begin van mijn transformatie. Onderweg heb ik veel hulp gehad en veel spiegels meegemaakt waar ik ontzettend dankbaar voor ben.